Michiel Scheeren

Teveel shit.

Terug Teveel shit.

Laatst zat een stageteam bij me aan tafel. Enthousiast, springerig en vol ideeën want ze wilden graag bij een B2B bureau stage lopen. En aangezien er niet zoveel bureaus gespecialiseerd zijn in B2B kwamen ze bij \BOVIl uit. Tijdens het doornemen van hun map zag ik een idee voorbij komen dat me deed denken aan iets anders. Vol enthousiasme opende ik mijn twitter-account, omdat ik zeker wist dat ik het daar op gepost zou hebben.

“Kijk twitter”, zei de ene stagiaire tegen de ander. De ander knikte begrijpend. Tijdens het scrollen door mijn tijdlijn vroeg ik wat hij bedoelde met zijn opmerking. “Oh niks eigenlijk, ik zit al jaren niet meer op twitter”, was nogal droogjes het antwoord. Ondertussen scrollde ik steeds verder door mijn tijdlijn, hopeloos op zoek naar dat ene ding. Na vele virtuele meters gaf ik op en besloot ik facebook te openen. Een klein tikje van de ene stagiaire tegen de arm van de andere stagiaire, waarbij de tweede weer begrijpend knikte. Ook bij facebook vond ik niet wat ik zocht. Instagram dan? Ook niks. Dan maar met enthousiasme handgebaren en dito tekst uitleggen wat me aan het denken had gezet in hun map. Ondertussen knaagde de twee signalen van de kersverse lichting over twitter en facebook door in mijn hoofd. Twitter is voor mij een ‘holy ground’, waar ik snel door de nieuwste updates van de wereld kan scrollen. En facebook? Ach, een digitale uitlaatklep voor zin en onzin die me boeit en voor ‘contact’ met vrienden die ik nooit zie. Toch maar opnieuw de vraag stellen waarom geen twitter en waarom waarschijnlijk (vanwege het arm-tikje) geen facebook. Het antwoord was simpel: “kut reclame”. “Kut reclame?” vroeg ik. “Ja”, zei stagiaire twee: “en dat wil ik niet. Facebook is gewoon niks meer dan een advertentie pagina geworden en twitter is gevuld met zoveel promoted tweets dat je moet slalommen voor de echte content.” “Teveel shit gewoon”, voegt nummer één er nog aan toe.

Waar. Maar ik had ook niks nieuws gehoord van ze. Want ondanks dat facebook nog steeds de grootste is, zie je een leegloop in de leeftijdsgroep waar deze stagiaires van zijn. En datzelfde geldt ook voor twitter. Oud nieuws. En natuurlijk hebben ze gelijk. Niemand zit te wachten op ouderwetse push berichten. Ik ook niet. Al die gesponsorde boodschappen, like-en-win-acties en dit-vind-jij-vast-interessant-berichten, wat moet ik ermee? Ik erger me elke dag aan vrienden die een like-actie delen op facebook en waar mijn tijdlijn mee volloopt. Waarom zou je het doen? Omdat je een nano-kans maakt op iets? Zet er gewoon iets op wat JIJ leuk vindt of wat jou bezig houdt. Dan leer ik je kennen, anders niet.

Ik blijf me dan ook verbazen over marketeers die denken dat een advertentie op sociale media interessant is. Waarom zou ik jou liken als ik niet weet waarom ik jou zou moeten liken? Waarom vertel je me niet wie je bent en waar je voor staat. Neem me mee in jouw verhaal en misschien like ik je dan wel als ik een klik met je heb. Het resultaat? Een groep mensen die echt iets met je heeft. En die het waarschijnlijk ook aan anderen willen vertellen vanuit een oprechte interesse. Mooier (en ‘socialer’) kan het niet worden toch?

De stagiaires vertrokken overigens weer op naar het volgende gesprek. Ik twijfel of ze bij ons stage komen lopen nu ik in hun ogen toch een beetje heb laten zien wat een onkritische laggard ik ben.

Terug

In de toekomst op de hoogte blijven van nieuwe berichten op onze blog? Vul dan hieronder je e-mailadres in.

Verzend